ترجمه فارسی مقاله ارزیابی in vivo فرسایش فرکانس رادیویی قلب در مدل حیوانی بزرگ با استفاده از تصویربرداری فوتوآکوستیک-سونوگرافی

چکیده

One of the fundamental unmet clinical needs within cardiac electrophysiology is intraoperative assessment of catheter ablation, which can lead to recurrent arrhythmias and subsequent complications if ineffective. This work demonstrates photoacoustic imaging (PAI) of radiofrequency ablation (RFA) lesions in an in vivo swine model (n=3). Spectral unmixing of PAI data provides local myocardial characterization (e.g., oxygen saturation & tissue ablation) by overlaying unmixed PAI images with B-mode ultrasound imaging (PAI/US), with the latter providing anatomical context. Based on stained gross pathology, areas of central tissue necrosis coincided with increases in unmixed ablated regions of the myocardium. An average contrast-to-noise ratio of 2.8±0.2 confirmed lesion detectability, while the lesion dimensions quantified from PAI and pathology did not present significant differences. In vivo PAI of RFA lesions to determine ablation characteristics could lead to a paradigm shift in catheter ablation assessment and improve clinical outcomes.

چکیده به فارسی (ترجمه ماشینی)

یکی از نیازهای اساسی بالینی بر روی الکتروفیزیولوژی قلبی ، ارزیابی حین عمل از فرسایش کاتتر است که می تواند منجر به آریتمی مکرر و عوارض بعدی در صورت بی اثر شود.این اثر نشان دهنده ضایعات تصویربرداری فوتوکوستیک (PAI) از ضایعات فرسایش رادیو فرکانس (RFA) در یک مدل خوکی داخل بدن (3 نفر) است.عدم جابجایی طیفی از داده های PAI ، خصوصیات میوکارد موضعی (به عنوان مثال ، اشباع اکسیژن و فرسایش بافت) را با روکش تصاویر PAI بدون سیم با تصویربرداری سونوگرافی B (PAI/US) فراهم می کند ، با دومی زمینه آناتومیکی را ارائه می دهد.بر اساس آسیب شناسی ناخالص رنگ آمیزی ، مناطقی از نکروز بافت مرکزی همزمان با افزایش در نواحی فرسوده نشده از میوکارد.متوسط ​​نسبت کنتراست به نویز 0.2 ± 2.8 تشخیص ضایعه را تأیید کرد ، در حالی که ابعاد ضایعه اندازه گیری از PAI و آسیب شناسی تفاوت معنی داری نداشته است.در داخل بدن PAI از ضایعات RFA برای تعیین خصوصیات فرسایش می تواند منجر به تغییر پارادایم در ارزیابی فرسایش سوند و بهبود نتایج بالینی شود.