مقاله تبادلات بین ترکیب تیم پویا و هماهنگی: یک رویکرد مدل سازی مبتنی بر عامل

چکیده

This paper examines the interactions between selected coordination modes and dynamic team composition, and their joint effects on task performance under different task complexity and individual learning conditions. Prior research often treats dynamic team composition as a consequence of suboptimal organizational design choices. The emergence of new organizational forms that consciously employ teams that change their composition periodically challenges this perspective. In this paper, we follow the contingency theory and characterize dynamic team composition as a design choice that interacts with other choices such as the coordination mode, and with additional contextual factors such as individual learning and task complexity. We employ an agent-based modeling approach based on the NK framework, which includes a reinforcement learning mechanism, a recurring team formation mechanism based on signaling, and three different coordination modes. Our results suggest that by implementing lateral communication or sequential decision-making, teams may exploit the benefits of dynamic composition more than if decision-making is fully autonomous. The choice of a proper coordination mode, however, is partly moderated by the task complexity and individual learning. Additionally, we show that only a coordination mode based on lateral communication may prevent the negative effects of individual learning.

چکیده به فارسی (ترجمه ماشینی)

در این مقاله تعامل بین حالت های هماهنگی انتخاب شده و ترکیب تیم پویا و تأثیرات مشترک آنها بر عملکرد کار تحت پیچیدگی کار مختلف و شرایط یادگیری فردی بررسی شده است.تحقیقات قبلی اغلب با ترکیب تیم پویا به عنوان یک نتیجه از گزینه های طراحی سازمانی زیر حد متوسط رفتار می کند.ظهور اشکال سازمانی جدید که آگاهانه از تیم هایی استفاده می کنند که ترکیب خود را تغییر می دهند ، به طور دوره ای این دیدگاه را به چالش می کشد.در این مقاله ، ما از تئوری احتمالی پیروی می کنیم و ترکیب تیم پویا را به عنوان یک انتخاب طراحی توصیف می کنیم که با سایر گزینه ها مانند حالت هماهنگی و با عوامل متنی اضافی مانند یادگیری فردی و پیچیدگی کار در تعامل است.ما از یک رویکرد مدل سازی مبتنی بر عامل بر اساس چارچوب NK استفاده می کنیم ، که شامل یک مکانیسم یادگیری تقویت کننده ، مکانیسم تشکیل تیم تکراری مبتنی بر سیگنالینگ و سه حالت هماهنگی مختلف است.نتایج ما نشان می دهد که با اجرای ارتباطات جانبی یا تصمیم گیری پی در پی ، تیم ها ممکن است بیش از آنکه تصمیم گیری کاملاً مستقل باشد ، از مزایای ترکیب پویا سوء استفاده کنند.با این حال ، انتخاب یک حالت هماهنگی مناسب ، تا حدودی توسط پیچیدگی کار و یادگیری فردی تعدیل می شود.علاوه بر این ، ما نشان می دهیم که فقط یک حالت هماهنگی مبتنی بر ارتباط جانبی ممکن است از اثرات منفی یادگیری فردی جلوگیری کند.