ترجمه فارسی مقاله محیط های متراکم از نشخوارکنندگان خطر ابتلا به اشریشیا کلی تولید کننده سم شیگا را مستقل از تماس با نشخوارکنندگان افزایش می دهد.

چکیده

Cattle and other domestic ruminants are the primary reservoirs of O157 and non-O157 Shiga toxin-producing Escherichia coli (STEC). Living in areas with high ruminant density has been associated with excess risk of infection, which could be due to both direct ruminant contact and residual environmental risk, but the role of each is unclear. We investigated whether there is any meaningful risk to individuals living in ruminant-dense areas if they do not have direct contact with ruminants. Using a Bayesian spatial framework, we investigated the association between the density of ruminants on feedlots and STEC incidence in Minnesota from 2010 to 2019, stratified by serogroup and season, and adjusting for direct ruminant contact. For every additional head of cattle or sheep per 10 acres, the incidence of O157 STEC infection increased by 30% (IRR 1.30; 95% CrI 1.18, 1.42) or 135% (IRR 2.35; 95% CrI 1.14, 4.20), respectively, during the summer months. Sheep density was also associated with O157 STEC risk during winter (IRR 4.28; 95% CrI 1.40, 8.92). The risk of non-O157 STEC infection was only elevated in areas with goat operations during summer (IRR 19.6; 95% CrI 1.69, 78.8). STEC risk associated with ruminant density was independent of direct ruminant contact across serogroups and seasons. Our findings demonstrate that living in a ruminant-dense area increases an individual’s risk of O157 and non-O157 STEC infection even without direct ruminant contact, indicating that prevention efforts need to extend to community strategies for averting indirect transmission from local ruminant populations.

چکیده به فارسی (ترجمه ماشینی)

گاو و سایر نشخوارکنندگان خانگی مخازن اصلی O157 و غیر O157 SHIGA سموم تولید کننده اشریشیا کولی (STEC) هستند.زندگی در مناطقی با چگالی نشخوارکنندگان بالا با خطر بیش از حد عفونت همراه است ، که می تواند به دلیل تماس مستقیم نشآ رفتن مستقیم و خطر محیطی باقیمانده باشد ، اما نقش هر یک نامشخص است.ما بررسی کردیم که آیا در صورت عدم تماس مستقیم با نشخوارکنندگان ، برای افرادی که در مناطق متراکم نشخوارکنندگان زندگی می کنند ، خطر معنی داری وجود دارد یا خیر.با استفاده از یک چارچوب فضایی بیزی ، ما ارتباط بین چگالی نشخوارکنندگان در خوراک و بروز STEC در مینه سوتا را از سال 2010 تا 2019 ، طبقه بندی شده توسط Serogroup و Season ، و تنظیم تماس با نشخوارننده مستقیم بررسی کردیم.برای هر سر اضافی گاو یا گوسفند در هر 10 هکتار ، بروز عفونت O157 STEC به ترتیب 30 ٪ (IRR 1.30 ؛ 95 ٪ CRI 1.18 ، 1.42) یا 135 ٪ (IRR 2.35 ؛ 95 ٪ CRI 1.14 ، 4.20) افزایش یافته است.در ماه های تابستانچگالی گوسفند همچنین با خطر O157 STEC در طول زمستان همراه بود (IRR 4.28 ؛ 95 ٪ CRI 1.40 ، 8.92).خطر عفونت غیر O157 STEC فقط در مناطقی با عملیات بز در طول تابستان افزایش یافته است (IRR 19.6 ؛ 95 ٪ CRI 1.69 ، 78.8).خطر STEC مرتبط با تراکم نشخوارکنندگان مستقل از تماس مستقیم نشخوارکنندگان در سروگروپ ها و فصول بود.یافته های ما نشان می دهد که زندگی در یک منطقه متراکم نشخوارکننده خطر ابتلا به O157 و غیر O157 STEC را حتی بدون تماس مستقیم نشخوارکنندگان افزایش می دهد ، نشان می دهد که تلاش های پیشگیری برای جلوگیری از انتقال غیرمستقیم از جمعیت شایعات محلی باید به استراتژی های جامعه گسترش یابد.