ترجمه فارسی مقاله آیا داده های الکترومیوگرافی یک اثر انگشت برای بیماران مبتلا به فلج مغزی (CP) است؟

چکیده

This study aimed to first investigate changes in electromyography (EMG) patterns after multilevel surgical treatment in patients with cerebral palsy (CP) and then to assess the connection between the measure of EMG and motor control indices and surgery outcomes. We analyzed retrospective EMG and gait data from 167 patients with CP before and after surgery and from 117 typically developed individuals as a reference group. The patients underwent at least one soft tissue surgery on their shank and foot muscles. Using Repeated Measures ANOVA, we examined the norm-distance (ND) of the kinematics, kinetics, and EMG patterns, in addition to the Kerpape-Rennes EMG-based Gait Index (EDI), EMG Profile Score (EPS), and Walking Dynamic Motor Control Index (DMC) before and after surgery. Participants were divided into different response groups (Poor, Mild, and Good gait quality) according to their pre- and post-treatment Gait Deviation Index (GDI), using the K-means-PSO clustering algorithm. The gait and EMG indices were compared between the responders using the nonparametric Mann-Whitney test. The ND for all kinematics and kinetics parameters significantly improved (p-value < 0.05) after the surgery. Regarding EMG, a significant reduction was only observed in the ND of the rectus femoris (p-value < 0.001) and soleus (p-value = 0.006). Among the indices, DMC was not altered post-operatively (p-value = 0.88). Although EDI and EPS were consistent across responders with a similar pre-treatment gait, a higher DMC was significantly associated with a greater improvement, particularly in patients with poor gait (p-value < 0.05). These findings indicate systematic changes in the EMG of patients with CP following surgery, which can also be demonstrated through indices. DMC is a measure that can potentially serve as a partial predictor of outcomes, particularly in patients with poor pre-operative gait. Future research should investigate the effects of different surgical strategies on the improvement of these patients.

چکیده به فارسی (ترجمه ماشینی)

این مطالعه با هدف بررسی ابتدا در مورد تغییرات در الگوهای الکترومیوگرافی (EMG) پس از درمان جراحی چند سطحی در بیماران مبتلا به فلج مغزی (CP) و سپس ارزیابی ارتباط بین اندازه گیری EMG و شاخص های کنترل حرکتی و نتایج جراحی انجام شد.ما داده های EMG و GAIT گذشته نگر را از 167 بیمار مبتلا به CP قبل و بعد از عمل و از 117 نفر به طور معمول به عنوان یک گروه مرجع توسعه دادیم.بیماران حداقل یک عمل جراحی بافت نرم را روی عضلات ساق و پا خود قرار دادند.با استفاده از اقدامات مکرر ANOVA ، ما علاوه بر شاخص راه رفتن مبتنی بر kerpape-rennes (EDI) ، نمره پروفایل EMG (EPS) و پیاده روی پویا ، فاصله هنجار (ND) از سینماتیک ، سینتیک و الگوهای EMG را بررسی کردیم.شاخص کنترل موتور (DMC) قبل و بعد از عمل.شرکت کنندگان با استفاده از الگوریتم خوشه بندی K-Means-PSO ، با توجه به شاخص انحراف راه رفتن قبل و بعد از درمان (GDI) به گروه های پاسخگویی مختلف (کیفیت ضعیف ، خفیف و خوب) تقسیم شدند.شاخص های راه رفتن و EMG بین پاسخ دهندگان با استفاده از آزمون غیرپارامتری من ویتنی مقایسه شد.ND برای کلیه پارامترهای سینماتیک و سینتیک به طور قابل توجهی بهبود یافته (مقدار p <0.05) بعد از عمل جراحی.با توجه به EMG ، کاهش قابل توجهی فقط در Nd از استخوان ران (مقدار p <0.001) و سولئوس (مقدار p = 0.006) مشاهده شد.در بین شاخص ها ، DMC بعد از عمل تغییر نکرد (مقدار p = 0.88).اگرچه EDI و EPS در بین پاسخ دهندگان با یک راهپیمایی مشابه قبل از درمان سازگار بودند ، DMC بالاتر با پیشرفت بیشتر ، به ویژه در بیماران مبتلا به راه رفتن ضعیف همراه بود (P-Value <0.05).این یافته ها حاکی از تغییرات سیستماتیک در EMG بیماران مبتلا به CP پس از عمل جراحی است که می تواند از طریق شاخص ها نیز نشان داده شود.DMC اقدامی است که به طور بالقوه می تواند به عنوان یک پیش بینی کننده جزئی از نتایج ، به ویژه در بیماران مبتلا به راهپیمایی ضعیف قبل از عمل عمل کند.تحقیقات آینده باید تأثیر استراتژی های مختلف جراحی در بهبود این بیماران را بررسی کند. [sc name="papertranslation"][/sc]