ترجمه فارسی مقاله عدم اتصال عملکردی شبکه های دیداری و جسمی حرکتی یک نشانگر زیستی ساده و قوی برای روان پریشی ایجاد می کند.

چکیده

People with psychosis exhibit thalamo-cortical hyperconnectivity and cortico-cortical hypoconnectivity with sensory networks, however, it remains unclear if this applies to all sensory networks, whether it arises from other illness factors, or whether such differences could form the basis of a viable biomarker. To address the foregoing, we harnessed data from the Human Connectome Early Psychosis Project and computed resting-state functional connectivity (RSFC) matrices for 54 healthy controls and 105 psychosis patients. Primary visual, secondary visual (“visual2”), auditory, and somatomotor networks were defined via a recent brain network partition. RSFC was determined for 718 regions via regularized partial correlation. Psychosis patients— both affective and non-affective—exhibited cortico-cortical hypoconnectivity and thalamo-cortical hyperconnectivity in somatomotor and visual2 networks but not in auditory or primary visual networks. When we averaged and normalized the visual2 and somatomotor network connections, and subtracted the thalamo-cortical and cortico-cortical connectivity values, a robust psychosis biomarker emerged (p=2e-10, Hedges’ g=1.05). This “somato-visual” biomarker was present in antipsychotic-naive patients and did not depend on confounds such as psychiatric comorbidities, substance/nicotine use, stress, anxiety, or demographics. It had moderate test-retest reliability (ICC=.61) and could be recovered in five-minute scans. The marker could discriminate groups in leave-one-site-out cross-validation (AUC=.79) and improve group classification upon being added to a well-known neurocognition task. Finally, it could differentiate later-stage psychosis patients from healthy or ADHD controls in two independent data sets. These results introduce a simple and robust RSFC biomarker that can distinguish psychosis patients from controls by the early illness stages.

چکیده به فارسی (ترجمه ماشینی)

افراد مبتلا به روانپزشکی دارای بیش فعالی تالمو-قشر مغز و هیپ همبستگی قشر قشر قشر با شبکه های حسی هستند ، با این حال ، اگر این امر در مورد همه شبکه های حسی اعمال شود ، چه از دیگر عوامل بیماری ناشی می شود ، یا اینکه آیا چنین تفاوت هایی می تواند اساس یک نشانگر زیستی زنده باشد ، نامشخص است.بشربرای پرداختن به موارد فوق ، ما داده های مربوط به پروژه روانپزشکی اولیه Connectome Human Connectome را به دست آوردیم و ماتریس عملکردی حالت استراحت (RSFC) را برای 54 کنترل سالم و 105 بیمار روانپزشکی محاسبه کردیم.بصری اولیه ، ثانویه بصری (“Visual2”) ، شبکه های شنوایی و سوماتوموتور از طریق یک پارتیشن شبکه مغزی اخیر تعریف شده است.RSFC برای 718 منطقه از طریق همبستگی جزئی منظم تعیین شد.بیماران روانپزشکی-هم عاطفی و هم غیر مؤثر-از همبستگی قشر قشر مغز و بیش از حد ارتباط تلامو قشر در شبکه های سوماتوموتور و ویژوال 2 اما در شبکه های بصری شنوایی یا اولیه نیست.هنگامی که ما به طور متوسط ​​اتصالات شبکه Visual2 و somatomotor را به طور متوسط ​​و عادی کردیم و مقادیر اتصال تالامو قشر و قشر مغز را کم کردیم ، یک نشانگر روانپزشکی قوی پدیدار شد (P = 2E-10 ، Hedges ‘G = 1.05).این نشانگرهای زیستی “somato-visual” در بیماران ضد روانپزشکی وجود داشت و به مخدوشی مانند همراهی روانپزشکی ، مصرف ماده/نیکوتین ، استرس ، اضطراب یا جمعیتی بستگی نداشت.این قابلیت اطمینان از آزمون مجدد متوسط ​​(ICC = 0.61) بود و می تواند در اسکن های پنج دقیقه ای بازیابی شود.این نشانگر می تواند گروه ها را در اعتبارسنجی متقابل مرخصی یک سایت (یک سایت = 0.79) تبعیض قائل شود و طبقه بندی گروه را پس از اضافه شدن به یک کار شناخته شده عصبی شناخته شده بهبود بخشد.سرانجام ، این می تواند بیماران روانپزشکی مرحله بعد را از کنترل سالم یا ADHD در دو مجموعه داده مستقل متمایز کند.این نتایج یک نشانگر تجاری RSFC ساده و قوی را معرفی می کند که می تواند بیماران روانپزشکی را از کنترل در مراحل اولیه بیماری متمایز کند.