یافتن راههای تازه
یافتن راههای تازه[/caption]
ما نظریه متعددی را بر روی خودمان بررسی می کنیم و از این طریق در می یابیم که آیا به کارگیری آن ها در کارهای متنوعی که تحت عنوان رواندرمان انجام می دهیم، کار مفیدی است یا خیر. یکی از آن ها این مطلب است که داشتن موقعیت انتخابی، بهتر از نداشتن آن است. و دیگری نظریه انتخاب ناخودآگاه می باشد. دیگر آن که انسانها برای تغییر کردن، مراجع مورد نیاز خود را از قبل دارا هستند (البته در صورتی که به آن ها کمک شود تا بتوانند مراجع مناسب را در زمینه های مناسب به کار بگیرند). چهارم آن که هر کدام از رفتار انسانها، در برخی زمینه ها دارای عملکردی مثبت است. چنانچه بدون در نظر گرفتن عامل بسیار مهمی به نام دستاورد جنبی، رفتار افراد را تغییر دهیم، این بی توجهی و بی مسئوولیتی متوجه روانکاور خواهد بود. فرض ما این مطلب است که الگوی تکرار شونده رفتاری شخص، مناسب ترین واکنشی است که او دارای این قدرست در آن زمینه داشته باشد، هر قدر که آن رفتار، عجیب و غریب و یا نامناسب به نظر برسد.
وقتی مراجعه کننده نسبت به مورد خاصی واکنش نشان می دهد، معمولا حدود نود درصد آن رفتار را حس درونی، و ده درصد آن را حس بیرونی شکل دهی می کند. بر این اساس وقتی رفتار آن شخص به نظرتان عجیب و غریب و نامناسب می آید، معنی اش این مطلب است که بخشی بزرگ از مضمونی که آن فرد نسبت به آن واکنش نشان می دهد، چیزی است که سریعا در دسترس تجربه حسی شما قرار نمی گیرد. او دارد نسبت به شخص یا هرچیز دیگری به صورت درونی واکنش نشان می دهد، مانند: مادر، پدر، اتفاقاتی در گذشته و غیره. این تجربه درونی، غالبا در خارج از حیطه آگاهی واقع است. لیندا و تامی نیز چنانچه کمی فکر کنند متوجه می شوند که آن واکنشهای نامطلوبی که با همکاری ما آن ها را تغییر دادند، در واقع واکنشهایی بودند نسبت به وقایع گذشته.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است.
وارد شوید تا نظر ثبت کنید.