پردازش کلامی در ضمیر ناخودآگاه
پردازش کلامی در ضمیر ناخودآگاه[/caption]
من به طرف می گویم که وقتی ایکس اتفاق افتاد، به طریقی عکس العملی نشان بدهد، و سپس مقدمات واقع شدن عمل ایکس را فراهم می سازم. نمی گویم "به بدترین چیزی که تاکنون برایت اتفاق افتاده است فکر کن". بلکه می گویم "نمی دانم آن چیست که. . . ". این مشابه همان الگویی است که در تغییر روابط خانوادگی به کار می رود، یعنی الگوی تکرار شونده سوالات جاسازی شده. ویرجینیا ساتیر هیچ وقت نمی گوید "شما چه می خواهید؟" بلکه می گوید "ببینید، من از خودم می پرسم برای چه یک خانواده برای دیدن من می بایستی شش هزار مایل را تا این جا طی کند.
علتش را نمی دانم و کنجکاو شده ام که بدانم". وقتی می گویم "من دقیقا نمی دانم که دردناکترین و غم انگیز تجربه زندگی شما چه بوده است" این جمله مستقیما وارد ضمیر خودآگاه می شود.
انسانها پردازش کلامی را به طور آگاهانه انجام نمی دهند، بلکه آن را در ضمیر ناخودآگاه مورد پردازش قرار می دهند.
آن ها فقط به میزان بسیار کمی دارای این توان هستند از آن آگاهی داشته باشند. قسمت عمده ای از هیپنوتیزم، منوط به استفاده از زبان آن هم به طرق خاص است.
منبع : سمینار رواندرمانی بندلر
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است.
وارد شوید تا نظر ثبت کنید.