نقل قول یک الگوی دیگر احساس کننده است
نقل قول یک الگوی دیگر احساس کننده است[/caption]
دردسر از آنجا شروع می شود که زوجها معمولا نقل قول را کنار می گذارند و عملا به دعوا می پردازند. اکثر شما در حین مشاوره خانوادگی، نقل قولها را شنیده ایدو می پرسید چگونه؟ اگر طرفین از گفتن حرف حساب ابا داشته باشند، شروع به گفتن نقل قول می کنند و باز هم همان آش است و همان کاسه! تمام پیام های غیرکلامی آنها نیز از این قضیه تبعیت خواهند کرد. نقل قول یک الگوی دیگر احساس کننده است، و زمانی که حالت دیگر احساسی رو به تحلیل برود، نقل قول آغاز می شود.
معمولا اندوه نیز الگوی مشابهی دارد. آنچه شخص را دچار غم و اندوه می کند از این قرار است: او تصویری بصری از بودن در کنار یک فرد از دست رفته ایجاد می کند. خودش را در کنار کسی می بیند که دوستش دارد و او اکنون یا مرده، یا رفته و یا به نحوی غیر قابل دسترسی است. واکنشی که آن را اندوه یا احساس از دستن دادن می نامند عبارت است از یک واکنش پیچیده نسبت به دور بودن از آن خاطرات. او خودش و شخص مورد علاقه اش را می بیند که دارند اوقات خوشی را با هم می گذرانند، و بعد احساس خلاء می کند زیرا در تصویر قرار ندارد. اگر خودش در همان تصویری که اندوه را تداعی می کند، قدم بگذارد (خود احساس)، آن وقت احساسات لمسی مثبتی از خاطرات خوشی که با آن فرد مورد علاقه اش گذارنده است به دست می آورد. این عمل به منزله ابزار مفیدی برای او می باشد که دست به کار شود و به جای آن که واکنش اندوه را تداعی کند، طرح جدیدی برای خودش در زندگی پی ریزی نماید.
احساس گناه اندکی تفاوت دارد. راههای زیادی برای داشتن احساس گناه وجود دارد. یکی از بهترین روشها این است که تصویری از چهره یک نفر ایجاد کنید که انگار از کار شما خوشش نیامده است. در این ماجرا هر چیزی احساس گناه کنید. ولی اگر به بیرون از تصویر قدم بگذارید، به عبارت دیگر اگر برعکس آنچه را که در مورد اندوه انجام داده اید در اینجا انجام دهید، آنچه رخ می دهد این است که دیگر احساس گناه نخواهید کرد، زیرا اکنون نمای کاملا جدیدی به دست آورده اید.
منبع : سمینار بندلر
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است.
وارد شوید تا نظر ثبت کنید.