استراتژیهای مبتنی بر بازتاب ضمیر خودآگاه، موثر واقع نمی شوند
استراتژیهای مبتنی بر بازتاب ضمیر خودآگاه، موثر واقع نمی شوند[/caption]
زن: بسیار خوب. من یک روانکاور هستم و می فهمم که این قضیه تا چه حد می تواند در روانکاوی کاربرد داشته باشد، ولی در یک رابطه صمیمانه، به نظر نمی رسد که عمل کردن بر اساس مقتضیات شرایط بتواند عملی صمیمانه باشد.
مخالفم. من فکر می کنم که با این روش می توان صمیمیت بیشتری ایجاد کرد. گمان نمی کنم از طریق صحبت کردن با خود و ایجاد تصاویر درونی بتوان صمیمیت ایجاد کرد. من فکر می کنم که صمیمیت بر اساس بیرون کشیدن واکنش از طرف مقابل بنا می شود. زمانی که بر روی شخصی کار می کنم، اگر بر اساس شرایط عمل نمایم آنگاه قادرم واکنشی را از او بگیرم که لذتبخش، صمیمانه و یا هر چیز دیگری که دلم می خواهد باشد.
زن: اگر با یک نفر درباره چیزی که او احساس می کنم برایم مهم است صحبت کنم، ولی بر اساس شرایط عمل نکنم آن وقت چه؟
اگر تعریف شما از صمیمیت این است، پس تعریف ما با شما فرق دارد.
زن: من می گویم که این قسمتی از صمیمی بودن است. این نیز روشی برای ایجاد صمیمیت است.
بسیار خوب. با این نظر مخالفم.
زن: اگر بر اساس شرایط عمل کنید، چگونه می توانید این کار را انجام دهید؟
وقتی بر اساس شرایط عمل کنید نمی توانید این کار را انجام دهید. شما می توانید درباره مسائلی که در گذشته راجع به آنها فکر کرده یا احساسی داشته اید صحبت کنید، ولی دیگر آن موقع نباید در زمان حال حضور داشته باشید. قبول دارم که عمل کردن بر اساس مقتضیات شرایط، می تواند استراتژی ضعیفی برای بیان حالتهای درونی باشد. ولی من روش شما را برای ایجاد صمیمیت نمی پذیرم. در مورد آنچه شما به آن اشاره کردید، بر اساس شرایط عمل کردن استراتژی خوبی نیست. این فقط یکی از استراتژیهای عمومی و موثری است که من می شناسم برای رویارویی با افراد به منظور گرفتن واکنش از آنها به کار می برم.
برای آنچه شما درباره اش صحبت می کنید باید استراتژی کاملا متفاوتی را طرح ریزی کرد، زیرا شما برای صحبت کردن درباره چیزی، قصد دارید حتما بدانید که به چه چیزی فکر می کنید و یا چه احساسی دارید. ولی من فکر نمی کنم این باعث برقراری ارتباط با انسان دیگری بشود. زیرا اگر این کار را بکنید در آن صورت دیگر به طرف مقابلتان توجهی ندارید، بلکه فقط به خودتان توجه می کنید. من نمی گویم که این کار بدی است، فقط می گویم این کار باعث نمی شود که احساس ارتباط بیشتری با شخص دیگری کنید. اگر در خودتان فرو بروید، تصاویر درونی ایجاد کنید، با خودتان صحبت کنید و در خودتان احساسات ایجاد کنید، و سپس اینها را به شخصی که کنارتان نشسته بازگو کنید، با او ارتباط بیشتری برقرار نخواهید کرد. این کار، شما را در مسیر برقراری ارتباط با او قرار نمی دهد. با این کار، شما یک مشت مطالب درباره وقایعی که در درونتان می گذرد به ذهن خودآگاه او می گویید، بدون آن که اصلا به او توجهی داشته باشید.
منبع : سمینار بندلر
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است.
وارد شوید تا نظر ثبت کنید.