مقاله رفاه فردی و جمعی در ریسک مشترک با بسیاری از ایالت ها

چکیده

We provide a quantitative assessment of welfare in the classical model of risk-sharing and exchange under uncertainty. We prove three kinds of results. First, that in an equilibrium allocation, the scope for improving individual welfare by a given margin (an $\ve$-improvement) vanishes as the number of states increases. Second, that the scope for a change in aggregate resources that may be distributed to enhance individual welfare by a given margin also vanishes. Equivalently: in an inefficient allocation, for a given level of resource sub-optimality (as measured by the coefficient of resource under-utilization), the possibilities for enhancing welfare by perturbing aggregate resources decrease exponentially to zero with the number of states. Finally, we consider efficient risk-sharing in standard models of uncertainty aversion with multiple priors, and show that, in an inefficient allocation, certain sets of priors shrink with the size of the state space.

چکیده به فارسی (ترجمه ماشینی)

ما ارزیابی کمی از رفاه را در مدل کلاسیک تقسیم ریسک و مبادله تحت عدم اطمینان ارائه می دهیم.ما سه نوع نتیجه را اثبات می کنیم.اول ، این که در یک تخصیص تعادل ، دامنه بهبود رفاه فردی توسط یک حاشیه معین (یک $ بهبود $) با افزایش تعداد ایالت ها از بین می رود.دوم ، این که دامنه تغییر در منابع کل که ممکن است برای تقویت رفاه فردی توسط یک حاشیه معین توزیع شود نیز از بین می رود.به طور معادل: در یک تخصیص ناکارآمد ، برای یک سطح معین از زیر مطلوب منابع (همانطور که با ضریب منابع کم مصرف اندازه گیری می شود) ، امکان افزایش رفاه با آشفتگی منابع کل به صورت نمایی به صفر با تعداد حالت ها کاهش می یابد.سرانجام ، ما تقسیم ریسک کارآمد را در مدلهای استاندارد از عدم اطمینان از عدم اطمینان با Priors متعدد در نظر می گیریم و نشان می دهیم که در یک تخصیص ناکارآمد ، مجموعه های خاصی از مقدمات با اندازه فضای دولت کوچک می شوند.